अमेरिकन ब्युटी

याजसाठी वनांतरा । जातो सांडुनियां घरां ॥१॥
माझें दिठावेल प्रेम । बुद्धी होइल निष्काम ॥धृ॥
अद्वैताची वाणी । नाहीं ऐकत मी कानीं ॥२॥
तुका म्हणे अहंब्रह्म । आड येऊं नेदीं भ्रम ॥३॥

दोन आठवड्यापूर्वी आमच्या ऑफिससमोर चिपोटले सुरु झालं. याचा माझ्यासकट फार लोकांना आनंद झाल्यासारखा दिसला. (हिंजवडीत तमन्ना हॉटेलला पर्याय मिळाल्यावर झाला होता तसाच.) मात्र इतक्या थंडीत अर्धा अर्धा तास लोक लायनीत उभे राहतात हे पाहून आश्चर्य वाटले. मला आधी वाटले उद्घाटनानिमित्त पहिल्या आठवड्यात चिपोटलेवाले फुकट देत आहेत की काय! फुकट नव्हते. जनतेची रेस्टॉरंटवरची निष्ठा पाहून डोळ्यात पाणी आलं. थंडीमुळे त्याचा बर्फ होऊ नये म्हणून लगेच पुसलं.

शनिवारी घरी बसून काय करायचे हा मोठा प्रश्न होता. जिमला आलो. नेहमीप्रमाणेच अतोनात थंडी. पण मेसीज च्या दुकानासमोर ही भली मोठी रांग. देव अक्कल वाटत होता तेव्हाही अमेरिकन लोक शॉपिंगच्या लायनीत उभे होते की काय? काय करतात एवढे कपडे घेऊन. अंगावर तर कमीच असतात बऱ्याचदा. एवढी मरणाची थंडी असूनही पाय उघडे ठेवणारे कपडे कसे काय घालू शकतात देव जाणे.

त्यात इथे हटकून सगळे भारतीय एकजात भाजपाचे सहानुभूतीदार आहेत. विशेषतः मुंबईवरच्या हल्ल्यांनंतर राजकारणावर आणि तशाही गप्पा मारणे अवघड झाले होते. पण लगेचच निवडणुकांचे निकाल अनपेक्षित आल्याने थोडे शांत झाले आणि क्रिकेटवर बोलू लागले. हिंदी चित्रपट आणि क्रिकेटवर माझ्याशी गप्पा अशक्य आहेत. पुस्तकांवर बोलायला कोणालाच आवडत नाही. त्यामुळे तिथेही गोची आहे.

घरी नियमितपणे फोन करुन त्रास देत असल्याने घरचेही कंटाळलेत कदाचित. त्यांनाही माझ्याशी रोज काय बोलावे हा प्रश्न पडतो, त्यात नेमकी माझी फोनची वेळ आणि त्यांची 'चार दिवस सासूचे'ची. आणि इथे तसं रोजच्या आयुष्यात फारसं वेगळं काही नसल्याने चपातीत गुंडाळलेले भात-भाजी-चिकनचे तुकडे ही वर्णने वगैरे ऐकून तेही वैतागले असावेत. फोनवर 'काय म्हणतोस अजून' आणि 'तुम्ही सांगा बाकी काय' हेच सारखे बोलले जाते.

प्रत्येक गोष्टीला असलेल्या विलक्षण कृत्रिमपणामुळे तर फारच वैताग आला आहे. भेटल्यावर म्हटलेले "How are you?" पासून तर प्रत्येकाचे स्मितहास्य हे अगदी प्लॅस्टिक वाटते. पुण्यात प्रत्येक गोष्टीत रसरशीतपणा होता. सहा सीटरमध्ये जागा पकडण्यासाठीची धावपळ, बसमध्ये बसतानाची धक्काबुक्की हे सारे आता फार चैतन्यमय आणि उत्साही वाटू लागले आहे.

भारतात येण्यापूर्वीचा शेवटचा ब्लॅक फ्रायडे म्हणून नागराजूने दणकून खरेदी केली त्याची गोष्ट आठवली. रात्री साडेआठला आरामखुर्ची, ब्लँकेट घेऊन ऑफिस डेपो समोर झोपायला गेला होता. ७९९.९९ डॉलरचा लॅपटॉप ४७९.९९ ला मिळाल्याने त्याला फार आनंद झाला होता. नंतर दोन आठवडे आम्हाला त्याच्या लॅपटॉपचे कॉन्फिग्युरेशन पाठ झाले होते. त्यावेळी मी त्याला मनातून हसलो होतो. पण मी तरी काय वेगळं करतोय इथे. पुण्यात असताना जसं मनात शांत, समाधानी वाटायचं तसं अजिबात वाटत नाही. आधी बोंबाबोंब करुन पैशांसाठी ऑनसाईट मागून घेतली आणि आता पंचतंत्रातील कीलोत्पाटी माकडाप्रमाणे शेपूट अडकल्याने विस्कटलेले मन घेऊन बसलो आहे.

तरीही मागच्या वेळी दोन महिन्यात कंटाळलो होतो. या खेपेला सहा महिने तग धरुन आहे. एकंदर प्रगती आहे म्हणायची.