संध्याखंत - २

आमची प्रेरणा नंदनशेठ यांची अप्रतिम कविता संध्याखंत


आम्ही परतुनी आलो
झाली होती सांज
बल्ब लावूनी बसलो
सुरु जाहली खाज

नाही बिलगाया कोणी
मनात येती इच्छा
माडीवरती जाऊनी
करावयाची का पृच्छा

रंगीत बाटलीतूनी
वाहतील सोनेरी धारा
पेल्यात तरंगे जणू
जीव अमुचा सारा

रात्र येई गोकुळी
आम्ही करितो खंत
'साकी' दिसे ना कुठे
आता तुम्हीच ओता पंत

(ह. घ्या.)